مدتهاست که مبحثی به عنوان پردازش ابری مطرح شده است. در پردازش ابری به جای انکه وظیفه محاسبات و نگهداری اطلاعات روی یک کامپیوتر باشد مجموعه ای از کامپیوترها و سخت افزارها این وظیفه را برعهده گرفته و آنرا مدیریت می کنند. در چنین شرایطی بطور مثال مدیر یک سایت دیگر نگران حجم اطلاعات و یا محدودیتهای منابع سرور سایت نیست.
یکی از کاربردهایی که برای پردازش ابری مفروض است انتقال پردازش و نگهداری اطلاعات از کامپیوترهای شخصی به مراکز نگهداری و پردازش اطلاعات است و این قضیه بخصوص با وجود اینترنت بسیار عملی به نظر میرسد. یک مثال کاربردی این قضیه میتواند بازیهای کامپیوتری باشد. این روزها  اجرای بازیهای کامپیوتری نیاز به سخت افزارهای پرقدرت دارد.سی پی یو ، کارت گرافیک پر قدرت و حافظه بالا که  همه اینها به معنای نیاز به پرداخت پول بیشتر برای خرید سخت افزار و اجرای بازیهاست. حال ایده خوبی است که به جای آنکه پردازش و اجرای نرم افزار بازی در کامپیوتر شخصی شما صورت گیرد. پردازش توسط شبکه ای از سرورهای پرقدرت در جای دیگری (مثلا در شرکت سازنده بازی) صورت گیرد و نتایج اجرا ( و رندر شدن صحنه های بازی) از طریق اینترنت مجددا به کامپیوتر شما منتقل شود. چنین ایده ای بدین معناست که دیگر شما نیازی به خرید سخت افزار گران نخواهید داشت و بطور کلی هزینه سخت افزار، به روز رسانی و نگهداری از سخت افزار را برای کاربر نهایی کاهش می یابد. این ایده حتی میتواند باعث صرفه جویی در هزینه اولیه تهیه نرم افزار شود، بطور مثال به جای خرید نرم افزار بازی، حق استفاده از بازی و اجرای آنرا روی سرورهای شرکت سازنده را اجاره می کنید.
 اما با وجود مزایای زیاد این شیوه بی عیب نیز نیست. وابستگی کاربران نهایی به اینترنت و اتصال به سرورهای شرکتهای مختلف برای پردازش و کارهایی  که اجرای آن در کامپیوتر خانگی نیز امکان پذیر است و بخصوص انتقال اطلاعات از کامپیوترهای شخصی به مراکز پردازش و نگهداری اطلاعات که قاعدتاً چنین مراکزی نیز توسط شرکتهای بزرگ راه اندازی خواهند شد و در واقع سیطره شرکتهای بزرگ بر عملکرد  و اطلاعات کاربران و وابستگی بیشتر کاربران به خدمات این شرکتها از جمله مواردی است که میتواند کاربرنهایی را تهدید کند. همچنین اگرچه هزینه نهایی سخت افزار برای پردازش مقدار مشخصی از اطلاعات کاهش می یابد اما نهایتاً صاحبان مراکز پردازش و نگهداری اطلاعات به دنبال کسب منافع خواهند بود و چه بسا اجاره حق استفاده از این مراکز داده ها در بلند مدت از هزینه خرید سخت افزار بیشتر شود. در عین حال بر خلاف روندی که از اینترنت انتظار میرفت این  ایده در نهایت باعث تمرکز داده ها و پردازش آنها در مراکز محدودتر خواهد شد . برای درک بهتر می توانید شبکه های p2p مانند تورنت را در نظر بگیرد که اطلاعات را به جای سرورهای محدود با موقعیت جغرافیایی مشخص در بین کامپیوتر و منابع سخت افزاری کاربران خود در کشورها و موقعیتهای جغرافیایی مختلف تقسیم می کند و آنرا با ایده های گوگل مقایسه کند که تلاش می کند کاربران را تشویق کند اطلاعات خود و حتی مستندات (مانند آنچه در آفیس آنلاین خود فراهم کرده)  در سرورهای گوگل ذخیره کنند.

در ماههای گذشته و بخصوص هفته های اخیر به دلایل شرایط کشور ، تصویب قانون جرائم رایانه و تغییر شیوه فیلترینگ در کشور وبلاگهای متعددی مسدود شدند. در مقامی نیستم که بتوانم در مورد محتوای این وبلاگها اظهار نظر کنم اما آنچه مشهود است این است که تعداد زیادی وبلاگ در ماههای اخیر مسدود شده اند و بطور مثال تعداد وبلاگهایی که از طرف مراجع قانونی جهت مسدود سازی برای سرویسهای وبلاگ ایرانی  ارسال شده دهها برابر وبلاگهای مسدود شده در سالهای اخیر است. طبیعی است که این حجم مسدود سازی موجی از نارضایتی در بین وبلاگ نویسان ایجاد می‌کند و بخصوص این قضیه در مورد کاربران سرویس های وبلاگ ایرانی که قانونا بایستی دسترسی به محتوای وبلاگ را مسدود کنند نارضایتی بیشتر و احساس ناامنی ایجاد می کند.
اما فراتر از این مسئله تاثیر موج فیلترینگ بر وبلاگ نویسی سیاسی و اجتماعی است. حقیقت این است  که با وجود صدها هزار وبلاگ فارسی عملا یک دامنه کوچک از چند هزار وبلاگ فارسی  در زمینه سیاسی و اجتماعی برجسته و تاثیر گذار هستند و زمانی که تعداد زیادی از این دامنه از وبلاگها فیلتر می شوند حتی اگر از یک طیف سیاسی یا اجتماعی خاص باشند عملا اتمسفر وبلاگهای فارسی دچار شوک می شود. دلسردی گروهی از نویسندگان از ادامه وبلاگ نویسی بصورت جدی که حتی امروز هم قابل لمس است و گروهی از وبلاگ نویسان قدیمی ترجیح می دهند در محیطهای بسته تر (مانند گوگل ریدر، فیس بوک و...) مطالب خود را منتشر کنند. اگرچه منطق مجریان قانون قابل درک است که اگر محتوایی در فضای مجازی غیر قانونی است بایستی با آن برخورد شود اما نحوه برخورد نیز اهمیت زیادی دارد و به خاطر داشته باشیم که بین برخورد و هدایت فاصله اندکی وجود دارد و با کمی تدبیر بیشتر می توان انتظار داشت که بدون آسیب به ادامه روند وبلاگ نویسی در زمینه های سیاسی و اجتماعی ، قوانین نیز اجرا شوند.

گوگل باز  (Google Buzz ) یکی از امکانات جدید جیمیل است که با توجه خصیصه های شبکه های اجتماعی و تلفیق آن با سرویس محبوب ایمیل گوگل مورد توجه قرار گرفته است. اما از گوگل بعید بود که امکانات جدید خود را بر پایه یک کپی برداری صرف از یک سایت محبوب به نام فرندفید توسعه دهد. ایده و ساختار و شمایل گوگل باز آنقدر شبیه فرند فید بود که صدای طرفداران گوگل را هم درآورد. به نظر می‌رسد خلاقیت گوگل هم حد و اندازه ای دارد و نباید همیشه از گوگل انتظار کارهای خلاقانه داشت.اما اعتراض به گوگل باز تنها به کپی برداری ایده یک سایت موفق محدود نشده است و در واقع اعتراض بسیاری از کاربران حرفه ای به شیوه پیدا کردن و ایجاد یک شبکه از دوستان در گوگل باز براساس ارتباط ایمیلی یا چت شما با دیگران و به اشتراک گذاری اطلاعات بر اساس همین شبکه از دوستان است. نگاهی به صفجه گوگل باز کاربران راه ساده ای برای فهمیدن آن است  که یک فرد با چه کسانی بیشتر ارتباط (ایمیلی یا چت) داشته است. از طرفی دیگر در بسیار مواقع ارتباط ایمیل صرفاً براساس دوستی نیست و بسیاری ارتباطات کاری خود را نیز از طریق ایمیل خود پیگیری می کنند که در گوگل باز مرزی برای آن مشخص نشده است. البته در گوگل باز امکان بلاک کردن افراد و تعیین دوستان یا مشترکین گوگل باز شما و حتی غیرفعال کردن امکان گوگل باز وجود دارد اما شروع فعالیت گوگل باز بدون توجه به این مسئله عملا یک تهدید برای حریم خصوصی افراد بود بخصوص آنکه باگهای قابل توجهی نیز در این سرویس  کشف شد که به نوعی اطلاعات کاربران را به خطر می انداخت.
آنچه شخصا مرا نگران می کند این است که دسترسی در ایران به  جیمیل در روزهای بحرانی غیر ممکن و سخت می شود (نوعی مسدود سازی دسترسی به سایت توسط مخابرات بدون پیام خاص) حال با توجه به اینکه سایتهایی مشابه گوگل باز مانند فرند فید، تویتر و حتی فیس بوک  به دلایل مشابهی فیلتر شده اند این قضیه میتواند در در مورد گوگل باز هم اتفاق بیافتد و با توجه به تلفیق این سرویس با جیمیل عملا احتمال محدودیت در دسترسی به جیمیل بیشتر می شود. با آنکه به امکاناتی مانند گوگل باز که قبلا آنرا در فرند فید تجربه کرده بودم علاقه مند هستم اما شخصا ترجیح می دهم یک سرویس تخصصی مانند جیمیل در جد همان تعریف اولیه و اصلی خود یعنی یک سرویس ایمیل فعالیت کند.