احتمالا با نامهای دانشگاه امام صادق، باقرالعلوم یا دانشگاه امام حسین آشنا هستید. دانشگاههایی وابسته یا مرتبط  با برخی ارگانها و نهادهای کشور که سخت گیری در گزینش دانشجویان براساس برخی معیارهای خاص و سیاستهای آموزشی خاصی  که در تمام ابعاد از آموزش و گرایش اساتید تا  نظارت بر رفتار یا پوشش دانشجویان در آنها دیده می شود. زبانزد است که کسانی که  از این دانشگاهها فارغ التحصیل می شوند امتیاز و شانس بسیار بالاتری برای فعالیت در نهادهای دولتی و نظامی و با موقعیت و شرایط بهتری را دارا هستند. در واقع این دانشگاهها  دانشجویان خود را از دواطلبینی با طرز فکر و رفتار خاص انتخاب کرده و در محیطی کنترل شده و با طرز فکر ،مذهب،سیاست و رفتار  مشخصی آموزش می دهند.  البته شاید نتوان به این دانشگاهها صرفاً به خاطر شیوه آموزشی و گزینشی آنها ایرادی گرفت. اما فرض کنیم که این دانشگاهها قرار است بخشی از مدیران و مسئولین دولتی و نظامی کشور را تربیت کنند در چنین شرایطی این دانشگاهها با توجه به شیوه گزینش و سیاست آموزشی خود تنها افرادی را به بازار موقعیتهای دولتی تحویل می دهند که اگر چه احتمالا به حکومت و سیاستهای فرهنگی و سیاسی آن  متعهد هستند ولی با طرز فکر و زندگی بسیاری از مردم جامعه فاصله دارند. آنها احتمالا به دلیل امکانات این دانشگاهها و همچنین سخت گیرهای  آموزشی از سطح علمی خوبی برخوردار هستند اما اینگونه قرنطینه آموزشی که در مورد برخی دانشگاهها حتی در خوابگاه و اتاق استراحت دانشجویان نیز اعمال می شود افرادی را تربیت می کند که با فرهنگ عامه مردم بیگانه هستند و چه بسا که حتی توان درک یا حداقل تحمل فرهنگها و طرز فکرهای متفاوت را نداشته باشند. همچنین انتخاب مدیران یا مسئولین از فارغ تحصیلان نظر کرده  این دانشگاهها به نوعی  فرصت کسب موقعیتهای مهم دولتی را افراد متخصص ولی فارغ تحصیل از دانشگاههای دیگر را کمتر می کند که این نیز علاوه بر آنکه تبعیض در تامین فرصتهای شغلی است بلکه دولت را نیز از پرسنل و مدیرانی که از طبقات و فرهنگهای دیگر جامعه هستند یا حداقل به آنها آشنایی بیشتری دارند محروم میکند. شخصا فکر میکنم تربیت نسلی جدید از مدیران و مسئولین دولتی در شرایط استرلیزه و تحت قرنطینه باعث عدم درک بین دولت و مردم در آینده خواهد شد و این بیگانگی قطعا به سود کشور و شهروندان آن نخواهد بود.