تقریبا همه ما  مشخصه هایی از فرد ایده آل برای ازدواج یا دوستی در ذهنمان داریم. این مشخصه ها میتواند حتی شامل جزئیات فیزیکی مثل رنگ چشمها  باشد، بخشی از این مشخصه ها ممکن است در طول زمان و با توجه به شرایط سنی و روحی و همچنین حضور در جامعه و ارتباط با دیگران تغییر کند یا اهمیت آن کم رنگتر شود اما در هر صورت همچنان یک ذهنیت از فرد ایده آل خواهیم داشت جالب اینکه در بسیاری از مواقع ممکن است با فردی متفاوت با ایده آلهایمان ارتباط عاطفی برقرار کنیم و حتی علاقه به فردی این ایده آلها را به شکلی تغییر دهد که مشخصه های این فرد به صورت مشخصه های فرد ایده آل در ذهنمان نقش ببندد.
تصورم این است که بخشی از ما علاوه بر این مشخصه ها در طول زمان به سمتی حرکت میکنیم که نه الزاما به دنبال فردی ایده آل بلکه به دنبال ارتباطی ایده آل هستیم. یعنی  کیفیت و مشخصه های ارتباط بر مشخصه های فرد مقابل ارجحیت می یابد. این البته به پیچیدگی آنچه گفته شد نیست. شاید از دوستانتان جمله ای مثل وقتی با او هستم حس خوبی دارم را شنیده اید یا شاید خودتان نیز چنین جملاتی را گفته باشید و در حالیکه فرد مقابل الزاما با ایده آلهای دوستان یا خودتان همخوانی چندانی ندارد. حقیقت این است که ممکن است شما فردی بسیار نزدیک به ایده آلهایتان پیدا کنید (مثلا او بسیار زیبا باشد و حتی شما را نیز دوست داشته باشد و شما نیز علاقه ای دورادور به او دارید)  اما در ارتباط بلند مدت با او نوعی احساس خستگی یا حوصله سر رفتن دارید یا اینکه احساس میکنید نمی توانید با او صمیمی باشید و در نهایت آنکه با وجودی که طرفتان را فردی خوب و محترم میدانید در توسعه و ادامه ارتباطتان با او دچار مشکل می شوید. از طرفی هم یک ارتباط صمیمی و گرم و رو به پیشرفت  با کسی که الزاما ایده آل شما نیست باعث ایجاد حسی خوب و ارتباط عاطفی قوی شود که برای شما از مشخصه فرد مقابل نیز ارزشمند تر باشد و در واقع شما او را دوست دارید چون یک ارتباط خوب با او دارید. شاید بتوانیم به این فکر کنیم که چه مشخصه ها و رفتارهایی چه از طرف ما و چه از طرف فرد مقابل باعث ایجاد یک ارتباط صمیمی و خوب می شود ؟
در هر صورت برای من روشن است که پیدا کردن و ایجاد یک ارتباط عاطفی ایده آل بسیار سخت تر از پیدا کردن یک فرد ایده آل است.