پیشرفت تکنولوژی به خصوص در دهه اخیر و ارائه دوربینهای دیجیتال سبک و ارزان و رایج شدن تلفنهای همراه با قدرت تصویربرداری و فیلم برداری و همچنین نفوذ روز افزون اینترنت در جامعه ایرانی با وجود آنکه ذاتاً ماهیت بدی ندارند اما گاهی در جامعه ایرانی باعث شده است که حریم خصوصی افراد و خانواده ها مورد تهدید قرار گیرد. چند تصویر از یک میهمانی خصوصی تا زمانی که در اختیار میهمانان باشد مشکلی برای کسی ایجاد نمی کند اما انتشار آن در اینترنت حتی اگر توسط افراد کمی هم دیده شود ممکن است  باعث رنجش شود. مشکل اینجاست که فرهنگ ایرانی خود را با توجه به پیشرفتهای صورت گرفته که به نوعی میتواند حریم خصوصی را تهدید کند هماهنگ نکرده است و همچنین حریم خصوصی در ایران محدوده گسترده تری را شامل می شود و حساسیتهای بیشتری نسبت به آن وجود دارد. مثلا شاید انتشار یک تصویر یک خانم  اروپایی یا آمریکایی با پوششی که در میهمانی خصوصی رایج است در اینترنت مشکلی را برای وی ایجاد نکند. اما ممکن است چنین مثالی در مورد یک زن ایرانی باعث ناراحتی او و یا خانواده اش شود. شخصا با مواردی برخورد داشته ام که انتشار تصویر دختری (با پوشش خانگی) در اینترنت نه تنها باعث رنجش وی شده بلکه خانواده او نیز با ناراحتی برای حذف این تصویر از اینترنت به تکاپو افتاده بودند. یکی از بزرگترین مشکلات ما این است که مردم ما هنوز اطلاع دقیقی در مورد حفظ حریم خصوصی خود و برخورد با نقض  احتمالی آنرا ندارند. برای مثال در روزهای اولی که سایت اورکات در بین ایرانیان مورد استقبال قرار گرفته بود برخی خانمها تصاویری از میهمانیها یا زندگی خصوصی خود را در این سایت قرار داده بودند با این تصور که فقط دوستانشان میتوانند این تصاویر را ببیند و دقیقا شاهد آن بودم که وقتی یکی از این تصاویر توسط فرد دیگری در یک وبلاگ منتشر شده بود تا چه حد باعث ناراحتی صاحب عکس شده بود. این قضیه در مورد اطلاعات خصوصی یا تماس نیز صادق است. کسانی که عکس یا تلفن خود را در چت و بدون شناخت دقیق طرف مقابلشان برای وی ارسال میکنند و بدون آنکه حتی لحظه ای به این فکرکنند که ممکن است از این اطلاعات سوء استفاده شود یا اینکه انتشار گسترده آن چه مشکلاتی میتواند برای آنها ایجاد کند. از طرفی لازم است با ارتقاء سطح فرهنگی و علمی جامعه به مردم کمک کنیم که ضمن تعریف حریم خصوصی و روشهای حفاظت از آن نحوه برخورد با مواردی که حریمهای خصوصی آنها مورد تهدید واقع شده است را فرا بگیرند.
شاید تاکنون صدا و سیما یک برنامه قابل توجه در این زمینه پخش کرده است و به نظرم  نیازمند آن هستیم که رسانه های گروهی و همچنین سازمانهای انتظامی در این زمینه کار فرهنگی بیشتری کنند. اینکه شهروندان بدانند که چگونه تصاویر و فیلمهای خصوصی خود را نگهداری کنند و در عین حال در تصویر برداری از مواردی که انتشار عمومی آن میتواند باعث ایجاد مشکلاتی شود دقت کنند.