مقاله اخیر مسیح علی نژاد در روزنامه اعتماد ملی آنچنان موثر بود که مهدی کروبی موسس حزب اعتماد ملی را به معذرت خواهی وا داشت.
علی نژاد در مقاله خود شور و شوق مردم و استقبال از رئیس جمهور در سفرهای استانی را با خوش رقصی دلفینها به خاطر گرسنگی برای مربی خود مقایسه کرده است. میتوان انتظار داشت که در نشریات منتقد یا مخالف دولت وقت مقالاتی در نقد، اعتراض  و گاهی تمسخر  عملکرد مسئولین  دید. اما تحقیر مردم با مقایسه آنها با حیوانات پدیده جدیدی است که امیدوارم دیگر شاهد آن نباشیم. به راستی چگونه میتوان به دمکراسی اعتقاد داشت وقتی ارزشی برای انتخابها و رفتار سیاسی مردم قائل نباشیم و به نوعی رفتار  آنها را  با رقاصی دلفینهای گرسنه مقایسه کنیم؟
استقبال گسترده و حتی حرکات عجیب و غریب و هیجانزده در استقبال از مقامات بلندمرتبه سیاسی کشور چیز تازه ای نیست. در زمان دولت خاتمی نیز شاهد اینگونه استقبالها و چه بسا در مواردی گسترده تر بودیم و این قضیه در مورد رئیس جمهورهای قبلی نیز صادق بوده است. آیا شور و شوق مردم در سفرهای استانی رئیس جمهورهای پیشین نیز به خاطر گرسنگی ایشان بوده است؟ یا در حال خوش رقصی برای مربی خویش بوده اند؟
برای مردمی که شاید برای یک یا دو دهه مقامات بلندپایه کشورشان را تنها در تصویرهای تلویزیونی پایتخت دیده اند طبیعی است که از دیدارهای استانی مقامات و حضور آنها در شهرشان استقبال کنند. درباره نامه های زیاد مردم و طرح مشکلاتشان  در این سفرها خوانده ایم اما ریشه این مشکلات فقط برای چند سال اخیر نیست.
مردم از مزیتهای انتخابها و رفتارهای سیاسی خود بهره مند شده و البته تاوان انتخابهای نادرست را نیز خواهند داد اما پذیرفتنی نیست که به عنوان یک ایرانی که حداقلهای دمکراسی را باور داریم به جای اطلاع رسانی برای بالابردن قدرت تشخیص و انتخاب مردم آنها را تحقیر کنیم به خصوص که اینگونه رفتار و مقالات عملا نتیجه‌ای برعکس می دهند.