اگر بنا باشد که نتایج انتخابات شوراها در تهران را واکنش جامعه نسبت به مسائل سیاسی روز بدانیم به نظرم انتخاب جامعه امروز انتخاب گروههای عملگرا ست.(نیروها و مدیران کارآمدی که علاقه چندانی به هیاهوی سیاسی ندارند) . گرایش به سمت تکنوکراتها بیشتر شده است. مردم علاقمند سیاستمدارانی هستند که از مدیریت توانمندی برخوردار باشند حتی اگر در این زمینه کمی هم تمامیت خواه باشند. تحول جالب دیگری که در انتخابات اتفاق  افتاده است رغبت جامعه به اصولگراهاست. در انتخابات دهه گذشته حتی اگر نام فهرست کاندیداها به عنوان فهرست جناح اصولگرا مطرح میشد این فهرست شانس کمی داشت و در واقع اصولگرایان با نامهای جدید مانند آبادگران توانستند درباره در عرصه انتخابات (بخصوص در تهران ) عرض اندام کنند. این در حالی است که در این انتخابات فهرستی که خود را صراحتا اصولگرا معرفی کرده بود شانس بیشتری داشت و حتی روش قبلی بخشی از جناج اصول گرایان (نزدیک به دولت) در معرفی افراد نه چندان معروف و در فهرستی با عنوانی جدید به نوعی شکست خورد. نکته جالب دیگر که از احتمالا باید از این پس هم شاهد موارد بیشتری مانند آن باشیم حضور ورزشکاران در فهرست نامزدهای یک جناح خاص است. فکر نمیکنم انتخاب این افراد اصلا ارتباطی با اصولگرایی یا اصلاح طلبی آنها داشته باشد، مردم آنها را انتخاب میکنند چون آنها را میشناسد و حضور آنها در یک فهرست جناحی بیشتر شبیه استفاده تبلیغاتی از معروفیت این ورزشکاران است و انتخاب آنها نیز توسط مردم نبایستی به عنوان پیروزی یک جناح سیاسی به حساب آید.
اصلاح طلبان هم اگرچه در تهران کمی موفق تر از فهرست نزدیک به دولت بودند اما در واقع آنها نیز برنده این انتخابات نبودند تنها چند نفر از افراد معروف فهرست اصلاح طلبان توانستند موفق باشند که این نیز بیشتر به دلیل معروفیت خودشان بوده تا قرار گرفتن در جناح اصلاح طلبی.این در حالی بود که اصلاح طلبان در زمینه تبلیغات و هماهنگی بسیار موفق عمل کرده بودند .(فهرست مشترک، تبلیغات گسترده و هماهنگی رسانه های نزدیک به این جناح). اما همچنان اصلاح طلبان از تصرف شورای شهر باز ماندند در حالیکه به عقیده بسیاری پیروزی اصلاح طلبان در این انتخابان و فتح شورای شهر کمک و گام مهمی برای حضور آنها در انتخابات آتی بود که با این نتایج امید به موفقیت آتی اصلاح طلبان نیز کم شده است. اصلاح طلبان امروز بایستی به این فکر کنند که چرا دیگر پایگاه قبلی خود را نزد مردم ندارند و حتی چرا بسیاری که قبلا در مخالفت به اصولگرایان و جناح راست به اصلاح طلبان رای میدانند دیگر ترجیح میدهند که اصلا در انتخابات شرکت نکنند.
در مورد فهرست نزدیک به جناح نزدیک به رئیس جمهور نیز اگر چه شخصا معتقدم که این فهرست بیشتر چوب عدم تبلیغات و معرفی درست و همچنین تنظیم یک فهرست آشنا برای عموم مردم را خورد اما بی تردید رفتار دولت نیز در این میان بی تاثیر نبوده است. رئیس جمهور فعلی هنوز هم از پایگاه مردمی خوبی به خصوص در شهرستانها  برخوردار است اما بایستی بپذیرم که در عرصه اقتصاد انتظار مردم را برآورده نکرده است و همچنین انرژی و هزینه زیادی در این دولت صرف مسائلی شده که حداقل مسئله اصلی عموم مردم ایران نیست