دیروز چند ساعتی در خیابانهای تهران بودم. شلوغی و ترافیک غیر قابل تحمل و همچنین  آلودگی وحشتناک تهران باعث خرابی حالم  شد، با هر نفس بوی دود را حس میکردم و بدتر آنکه مدت زیادی را در مسیری کوتاه و فقط به خاطر ترافیک سنگین در این هوای آلوده معطل شدم و البته همه اینها تکرار تجربه آزاردهنده ای است که سالهاست تکرار می شود. تهران به مرز غیر قابل تحملی رسیده است وقتی قرار است به نقطه ای از تهران بخصوص در مناطق شلوغی که در مسیر مترو نیز نیستند بروم عزا میگیرم. گاهی که در بزرگراههای تهران حرکت میکنم از دیدن آن آنهمه دیوارهای بتونی و مسیرهای آسفالت طولانی که فقط خودرو در آن حرکت می کنم و هیچ انسانی نیز اطراف آنها نیست می هراسم.
حتی مترو هم در ساعتی غیر قابل تحمل میشود بخصوص ساعت اولیه صبح و عصر بوی عرق و فشار همه جانبه آدم را از سوار شدن در مترو پشیمان میکند . فرق هم نمیکند در کجای تهران زندگی میکنی تجریش، جردن، میرداماد ، آریاشهر یا تهرانپارس ، نواب یا افسریه هرجا که باشی برای انجام کاری جز خریدهای جزء محبوری ترافیک و آلودگی تهران را تجربه کنی.
گاهی به فکر آن می افتم که دل از این شهر برگیرم و شهر دیگری را برای زندگی برگزینم اما خوب خانواده من، اکثر دوستانم و همکارانم در همین جا هستند و به هر حال تهران از لحاظ کاری و تجاری در شرایط بهتری است. شهرهای بزرگ دیگر کم و بیش مشکلات تهران را دارند و چه بسا مشکلات دیگری هم علاوه بر تهران دارند و حداقلش آن است که در آنجا غریبه هستم. مشکل تهران بعید به نظر میرسد به این زودیها حل شود و حتی بعید میدانم پاسخی بر اینهمه مشکل وجود داشته باشد. شاید یه راه حل بلند مدت که  مد نظر بسیاری هم هست ایجاد شهرکهای مسکونی و حتی اداری در اطراف تهران و امکان ارتباطی آسان و سریع آنها به مراکز تجاری و اداری تهران است.شهرکهایی خوش ساخت با امکانات رفاهی مناسب و ارتباط آسان به مترو و بزرگراهای تهران شاید بتواند کمی از مشکلات تهران را کم کند.

راستی اگر قرار باشد شهر دیگری را برای زندگی انتخاب کنید انتخاب شما کدام شهر است و چرا؟